Na 1661 dagen heb ik mijn Duolingo-streak beëindigd. Zo, dat is het. Eindelijk.

Over ‘de streak’ als fenomeen is veel geschreven. Ze houden mensen heel goed bij de les, ook al win je er niks mee. Uiteraard is het goed met grote regelmaat een taal te oefenen, maar of je er als inmiddels oud en bijna bejaard persoon nog wat van opsteekt is de grote vraag.

Het gaat me niet om de vraag of ik er nog wat van opstak. Het gaat me om de druk. Elke keer krijg je te horen dat het slechts gaat om een paar minuten per dag! Klopt. Elke keer krijg je te horen dat je het zo goed doet! Klopt vaak niet. Ik deed maar wat, op het laatst vooral in het Engels want die taal had ik uitgespeeld. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken en maar een lesje om de streak te behouden. Elke dag weer. Ook klikte ik steeds aan in dat lesje dat ik niet kon luisteren, want dat scheelde nog irritantere oefeningen en vaak was je dan in een keer aan het eind van de les (Supersnel! in 0:15 minuten!). Van dat hele Engels leerde ik natuurlijk geen klap. Geen enkel woord was mij ooit onbekend.

Frans

Ik begon ooit met Frans omdat we een huwelijk in Frankrijk zouden hebben en Fransen van een bepaalde leeftijd over het algemeen nog slechter Engels spreken dan ik Frans, namelijk niets tegen heel weinig. Dat heel weinig wilde ik iets opvijzelen. Door covid werd het huwelijk een jaar uitgesteld en al snel had ik anderhalf jaar Duolingo op de rol staan. Toen nog Engels-Frans trouwens, Nederlands-Frans was er nog niet. Later wisselde ik naar Spaans omdat er een conferentie in Colombia aan zat te komen. Die werd ook uitgesteld door corona en inmiddels zat ik aan 2,5 jaar. Het betekende wat wisselen tussen Frans en Spaans.

De druk van het dagelijks iets doen was er wel, en toch had ik het gevoel dat ik het ergens voor deed. Alleen hoeveel zin had het eigenlijk?

Ik denk dat ik zeker wat basisbeginselen van de Franse taal heb opgefrist, mede omdat ik het enkele jaren op de middelbare school had. Helaas leer je vooral heel veel woorden niet die je zou willen leren voor een conversatie met volwassenen. Of überhaupt de logica van een taal. Die zou je moeten leren door allerlei testjes van over het algemeen 15 oefeningen of ‘conversaties’ waar je heel basale dingen in moet doen. In eerste instantie kon je binnen de app of op de pc via de website wat tussen testjes heen en weer springen, je had moeilijke en makkelijke, en je kon beperkt kiezen tussen verschillende interessegebieden. Dat is inmiddels al lang overboord gegooid. Je moet het pad volgen, waardoor eigenlijk alles makkelijker is geworden: je hoeft nooit meer echt moeite te doen om iets te halen. Uiteraard voor de bühne bedoeld om het leren effectiever te maken (tekst gaat verder onder afbeelding).

Bij Spaans vond ik het helemaal lastig: ik leerde ooit als net-puber-af Spaans in Salamanca met een woord en vervoeging voor ‘jullie’ dat lijkt op het Franse ‘vous’, ofwel ‘vosotros’, maar dat woord bestaat eigenlijk niet in Latijns Amerikaans Spaans en dus ook niet in Duolingo. Op zich is dat niet heel erg, al blijft ‘ustedes’ (de formele vorm van ‘jullie’) gebruiken voor mij raar klinken. En toch ging het niet echt lekker, al die zinnetjes in Duolingo waren geen probleem, lekker babbelen is er niet uit voortgekomen. Waarom niet? Weet ik niet zo goed, ook niet na zeker meer dan een jaar Spaans in de app. Converseren in logische zinnen die elkaar opvolgen, dat leer je uiteindelijk door het te doen, echt verhaaltjes te moeten schrijven en lezen én bepaalde kennis van een taal te hebben. Vergeet niet: ik heb echt best lang geduolingo’d en was tot eind 2023 best fanatiek. Tot ik weer nét níet op nummero uno wist te eindigen van de zogenaamde diamond division. Kwaad gooide ik mijn telefoon in de hoek van de bank. De gamification kwam me mijn neus uit. Begin 2024 ging ik er dus met de pet naar gooien, maar de streak-verliesangst bleef.

De druk, die verdween niet ondanks het uitblijven van echt succes. Was het nou zo veel werk? Ja, het houdt je de hele tijd bezig. Je krijgt een melding (of niet, ik heb het lang uitgezet), je wilt die streak behouden. Je hebt zogenaamde streak freezes die ik een heel enkele keer nodig had omdat je door omstandigheden misschien toch een keer miste. Telkens blijft het in je achterhoofd hangen.

Ook die paar minuten, drie, vijf, een keer 15 of langer, echt niet heel veel, ze verstoren je concentratie of juist je eigen tijd als je net uit concentratie komt. Elke keer weer. Het is gewoon niet goed. Je hele telefoon is misschien niet goed en dit is een goed voorbeeld van afleiding. Nee het is geen social media en daardoor lijkt het nuttig. Maar is het nuttig? Tot op zekere hoogte misschien, om een taal bij te houden, weer even op te frissen en als je echt jong bent kun je er misschien nog een taal mee leren.

Enfin, de streak is stuk na 1661 dagen. Het heeft even geduurd, maar ik ben weer vrij. Streaks zijn marketing, ze zijn goed voor bedrijven want goed voor de omzet en die bedrijven beweren dat het goed is voor jou. Dat laatste mag je, nee, moet je in twijfel trekken.