Afneembaar fietskrat

Afneembaar fietskrat

“Is ie van z’n geloof gevallen?” Dat zou zomaar een opmerking kunnen zijn van elke willekeurige persoon die me een beetje kent. Zij die me beter kennen, weten dat dit toch niet de kwestie is

Mijn fietskrattenhaat komt vooral voort uit de vraag om niet asociaal te zijn in de openbare ruimte. Die ruimte verschilt sterk. Een fietskrat in een fietsenrek in een drukke en krappe stad is rete-asociaal. Sommigen proberen de fiets-met-krat andersom in het rek te plaatsen. Dit is marginaal en levert weinig verbetering op. Anderen parkeren helemaal niet in het rek, en dat levert ook vaak onwenselijke situaties op. Conclusie: een geparkeerde fiets-met-krat-in-de-stad is aso. En dat terwijl zo’n ding soms echt heel handig is. 

Lange tijd zocht ik naar praktische, minder ruimtevretende de oplossingen, maar die passen dan weer niet op mijn fiets. Of ze zijn ook onhandig. Fietstassen bijvoorbeeld, zeker de vaste versie, heel onhandig in een fietsenrek.

Vroeger, toen moeder-de-vrouw met een afneembare rieten mand voorop fietste… Heel praktisch. Helaas heb ik dus een rare fiets waar niets normaals oppast. Wel heb ik een aparte, maar wel smalle, voorbagagedrager. Zo past ie in ieder geval in een rek.

Dat laatste ding had ik al van alles mee geprobeerd. Plankje met spanbanden, elastieken een spin, you name it. Al vaker dacht ik: als je er nou gewoon wat op kunt zetten dat dan vastklikt en je er toch weer makkelijk af kunt halen? Mooie gedachten, nooit uitgevoerd. Tot nu.

De noodzaak steeds vaker vrij zware dingen vrij ver te vervoeren per fiets en de hoge temperaturen die het dragen van een rugtas nogal onprettig maken, zorgden voor een doorbraak in mijn persoonlijke impasse. Eerst een test met een bierkrat, bevestigd aan een houten stellage die precies over mijn bagagedragertje past. Herinneringen aan een geel dingetje, ooit door Heineken uitgegeven toen kratten nog geel waren, die je op je bagagedrager kon zetten zodat je je bierkrat achterop kon zetten kwamen bij me op. Geen idee waarom dat niet meer bestaat trouwens. Maar goed, terug naar míjn kratsysteem. 

Nodig: een decoupeerzaag, schroeven, de benodigde schroevendraaier en wat creativiteit. Een oude Workmate als werkbank was ook praktisch.

Ideaal om zware meuk te vervoeren

Het functioneerde uitstekend! Eerst had ik nog het idee om het oude verweerde bierkrat te ontdoen van de afzonderlijke vakken voor de 24 pijpjes bier, maar dat leek me toch net onhandig. Bovendien zouden de gaten in de bodem veel te groot zijn. Toen gebeurde het: ik kocht een fietskrat, speciaal daarvoor gemarket bij de lokale fietsenwinkel.  Detail: er past precies, heel praktisch, een bierkrat in. 

Vervolgens monteerde ik het krat op het houten onderstel dat zijn nut al bewezen had bij het pilskrat en… nu heb ik dus een makkelijk afneembaar krat waardoor geen fietsenrekken worden geteisterd met weer een nieuwe ruimtevreter erbij in de buurt.

En het moet gezegd: wat ontzettend handig zo’n ding! Nu nog dit de standaard maken: smalle voorbagagedrager, anders zet het nog steeds geen zoden aan de dijk, en afneembaar krat!

(Het leverde me ook ooit een ‘laatste woord’ in het Parool op:
Tijd voor een handige stadsfiets

Self Sovereign Identity can do just fine, blockchain-less

Self Sovereign Identity can do just fine, blockchain-less

KERI, an open protocol for identifiers

Published in Dutch on Tweakers

Authentication is the big problem on the Internet. There is no portable authentication layer in the Internet protocol, like phone number portability between phone providers. This has been a problem since the beginning: how do you prove that a user or other entity is who they say they are? Authentication is also the basis for the term SSI or self sovereign identity, popular in policy documents today. How can you control your own online identity? And at least as important: how can you ensure that others do not abuse it?

Since another term became popular, namely the word “blockchain,” many were looking at the possibilities that these more or less decentralized systems could offer. It seemed an ideal component for decentralized orchestration of online identity. Yet there are drawbacks to this, perhaps the biggest of which is platform dependency which means the identifier isn’t portable and sovereign.

This had to change, thought Sam Smith, creator of KERI or Key Event Receipt Infrastructure. After first enthusiastically collaborating on a large identity project based on a blockchain, he discovered that you do not need a blockchain or other shared database for an online identity or online identifiers. Basically all you need is a secret key that underlies your entire online identity, or: a public private key infrastructure resulting in a self-certifing identifier or SCID.

Smith explains in a few words the problem his system solves: “The Internet has an authentication problem and KERI solves that. There is no authentication layer in the Internet protocol so additional systems are needed to provide authentication. That’s needed for things like making payments, registering somewhere or the domain name system DNS. To know if a domain is really what it says it is, we use certificates but those have fundamental flaws. What you need is a trust layer that can trust all the applications on top of it. That requires a protocol that is not tied to any given trusted entity, trusted platform or trusted infrastructure. It must be zero-trust.”

Before we go deeper into KERI and how it works, it’s good to briefly review the basics of KERI and so much else on the Internet, namely the use of public and secret keys and the application of hashing techniques.

Public key infrastructure PKI

The basis of KERI is to manage a secret key. From that key, all kinds of other keys can be generated. That always seemed like an impossible task for “ordinary” people, so all kinds of systems were devised to circumvent that. However, since the advent of bitcoin and the whole crypto currency boom, people have become increasingly used to dealing with secret keys. More and more systems have also been devised to practically deal with them. According to Smith, this means that most people should be able to manage a secret key themselves without problems in order to manage their own key event log file or KEL, the basis of KERI. A KEL keeps track of changes of secret and derived keys and produces a verifiable data strcuture. In addition, key rotation also solves the problem of your secret key becoming known for any reason. 

That all sounds complicated to the outsider. Smith refutes that. “In fact, it’s relatively simple,” he says. “Simple enough to go all the way to the basics of the system and not even have to dive into very complex stuff. A little basic knowledge of cryptography, software, algorithms and consensus mechanisms is enough.” 

In essence, this amounts to relatively old technology: hashes and digital signatures. 

I speak to Smith about his work via Google Meet on Ascension Day 2022. Nine o’clock in the evening here, one o’clock in the afternoon there. “How much time do we have?” he asks. “Somewhere between half an hour and three-quarters of an hour,” I say. It turned into well over an hour. It’s fascinating stuff, and the little game of signing each other’s public keys all the time and thereby proving that you are who you are can be carried on endlessly. There are also an awful lot of interesting side paths to discuss that are of interest. Like how to make it easier to manage secret keys in the future. But also how you can effortlessly give others within a company or institution responsibility over specific matters with just a digital signature from someone who has the right to make such a decision. Or, of course, simply proving that you are indeed eighteen years of age or older when buying alcohol without giving away anything other than the assurance to the retailer that you are indeed over eighteen, and nothing else. 

What preceded the conception of KERI?

“In late 2014, I had some colleagues who were part of a startup that wanted to build a reputation system based on decentralized technology. It was called The World Table and they believed that the internet was broken from the point of view of social networks and people commenting on websites. Trolls were a big problem and they saw an opportunity to use decentralized technology to fix those problems.”

“My colleagues thought they needed artificial intelligence for their project. One thing led to another and they asked me to look into it. I had done some pioneering work in reinforcement learning back in the 1990s, where an artificial intelligence learns from its own experiences, among other things at a university in Florida. It seemed very interesting and I left the company I was working for and joined the startup.”

“Soon I found out that for an online reputation system you need a decentralized identity system. I wrote a number of whitepapers , but before we could get started, we ran out of money. In those white papers I did describe the idea of self-certifying identifiers and that idea stuck.”

“Not much later I got in touch with Evernym, an identity space company and they had just made the move to decentralized identity. They came across my white paper and they hired me. I wrote a white paper Identity Systems Essentials which was the basic design that later became Sovrin. Evernym did an initial coin offering or ICO and started the open source organization Sovrin.”

“The idea of Sovrin is that you can build an interoperable identity system with a public blockchain or public ledger. Only then everyone has to use the same ledger and that’s the big stumbling block: you get ledger wars from it.” 

Briefly, he explains that it is certainly possible to connect different blockchains and the like via bridges, rollups, atomic swaps and other systems, but in his view that is stitching things together. A blockchain is very good for tracking and performing transactions and ordering them globally over time. This helps to prevent that something can be spent twice, the well-known double spending problem, but this ordering is not necessary for an identifier, because it refers to an identity. Smith went in search of a solution that did not require a blockchain or other shared database.

“In our idea, you manage secret keys that control an identity, or more precisely, an identifier. That led us to design a protocol and not a platform. We named that protocol KERI. One of the main requirements for the protocol was that it had to be able to work anywhere on the Internet. It also had to be namespace agnostic and ledger agnostic. The whole thing had to provide a verifiable data structure that is also portable. In other words, it doesn’t matter where you host the file and yet anyone can verify the public keys and key state. So you get a truly decentralized identifier system, without shared management. The essential property we call “end-verifiability” means that the key state can be verified by anyone, anywhere, and any time. This is the ultimate most granular form of zero-trust.”

How does KERI actually work?

In essence, KERI is a type of decentralized public key infrastructure or PKI. The owner of a public key or identifier can prove that he is in possession of the corresponding secret key where the key event logs or KELs are the basis of the system. In this way, someone can prove ownership of a self-certifying identifier or SCID. A SCID is an identifier that can be proven using cryptography to be the only identifier linked to a specific public key, without the need for a blockchain or other database structure.

When modifying keys, someone can prove control over the new public keys without having to rely on anyone else. Anyone can keep their own key event log, but others can also keep and sign it. Such a witness is an additional facility to prove cheating if someone cheats. 

To avoid problems around exposure of secret keys, such as through theft, carelessness, brute force attacks and the like, pre-rotation, or a way to protect the next secret key, is used. New keys can be generated in the private wallet for future use. 

A KERI identifier can have multiple types of events added to it via its log, the KEL, that involves different PKIs . Nevertheless, at any given time only one secret key is active as controller of the KEL. That being active of only one secret key, can be done by pre-rotation. Such a thing would not be possible on a blockchain system, since that would involve a transaction. 

In pre-rotation, a controller digitally signs the next public key and adds that proof of signing to the key event log. That way, in the future, it is only possible to use exactly that announced key and no other. This key is not in the log as a public key, but as a hash, so that future public keys are not readable before they are used.

Via: https://www.windley.com/archives/2020/09/the_architecture_of_identity_systems.shtml

Example : Is the secret key of public key A compromised? Get the next public key B from your wallet and that way you use the next secret key for signing future documents. Future secret keys don’t have to be in the same place as the active device you’re currently using, or as Smith puts it, you can store all that in a safe in a mountain with an army of navy seals out front.

Because KERI identifiers and event logs are self-certifying, they can use any system as a witness, as long as the system in question can store and return data. So other key event logs, but also blockchains, traditional databases, file systems, etc. In this way, key event logs form signed hashed data structures that provide a verifiable key state.

Because everything relies on cryptographic links, KERI identifiers can be linked together in such a way that it is always provable who or what has ever verified an identifier or what permissions have been granted to an identifier. In this way, a government can be a reliable source for verifying an identity and a company can identify a person as authorized to sign. Or, conversely, revoke that authority. In this way it is possible to create an entire hierarchy of identifiers.

This works with the functions that KERI adds to identifiers, namely: inception, pre-rotation, rotation, delegation, and revocation. In addition, there are numerous derived and ancillary functions. Think of functions such as signing, committing (of data) that remain verifiable up to the source of the trust: the public-secret key pairs that the controller generated in his vault in his mountain, without having to trust intermediate parties.

So how does that work with, say, something like a personal identity, how do I prove it?

“Very simply, you create a verifiable link between a natural person and a cryptonymous identifier.”

And what does such a cryptonoumos identifier mean?

“Which is derived from your public-secret key pair in the beginning, but that identifier remains. So, you can rotate your keys, but you keep the same identifier. The key event log says, ‘here are the keys that control the identifier and no one else can create them.’ Then a reputable entity, the government for example, says, ‘I’m going to challenge you, natural person, to prove to me that you are the custodian of this identifier’. You can prove that by signing something with the secret key. I can verify that your signature can only come from the secret key if I have your public key, which proves that you have control over it. Then I, the government agency, will issue a certificate that says, “this is signed by the government’s crypto-anonymous identifier that is universally published so that everyone can verify that it is correct. Because the public identifier that you, the natural person with this name and personally identifiable information, is the controller of this crypto-anonymous identifier, this person is the controller of the secret keys.”

“We prefer to call it ‘autonomic identifier’ rather than crypto-anonymous, because that’s a bit easier to pronounce and better conveys the idea of self-governance. Self-governing because it is controlled by the custodian of the secret keys, not another entity. Yet for the purpose of determining the identity of you as a natural person, the reputable entity has made the connection with your identifier. This allows us to say, ‘okay, officially this identifier belongs to you, natural person’.  So with that certificate, if you’re willing to show it, you can prove who you are. Or you can apply it in a privacy-protecting way in that you can prove through cryptographic links that you are, for example, old enough to buy liquor, but without having to give up anything about yourself. GLEIF does this not for natural persons, but for companies and institutions. And that makes pretty good sense: they sign a lot all day long.”

“Many people who know a lot about blockchains say: it can’t be done! Now my challenge is to explain that it can. So in the meantime, that’s gotten through to GLEIF , the Global Legal Entity Identifier Foundation, sort of the W3C for identifiers.”

How can I practically shape all that as an end user? What do I need?

“You need a device that can do cryptography, so something like a cell phone or other device with similar capabilities. In those devices there’s a secure enclave or something, that’s not such a problem.”

And what if I lose the lot? Backup?

“You need a backup of the secret keys, but that’s not a problem these days. A password manager, a hard copy backup, or mechanisms to share secrets. Since the advent of Bitcoin and many wallets, the options around backups have gotten better and better. But the importance of KERI is to be a good protocol, not to build a good user interface. That’s what others do.”

And what about people who can’t or no longer operate these kinds of systems themselves? 

“Now that’s the beauty of delegation: if you build delegation into identity systems, then you can prove that someone is a guardian; the whole chain is verifiable.”

“But it’s interesting, you’re talking about usability now. That’s something that does get solved. The problem is: if you sacrifice security for usability, you lose trust.”

The latter, trust, is one of the Internet’s biggest problems, according to Smith: trust cannot be moved over the Internet.

“Web 3.0 is intended to increase trust,” he continues. “But right now, that’s the last thing it does. Everyone thinks it has to be based on blockchains, but that’s not true. It doesn’t have to be based on a shared ledger; instead, it has to be based on a verifiable data structure. One type of verifiable data structure is a blockchain, but I also have one: a verifiable data tree, not just a chain. So in my view, a verifiable data tree is the solution, not a shared blockchain.”

“Why is blockchain not the solution? Because you have to deal with shared governance (governance), and the latter is always a weak point. It makes for high costs and low throughput. Look at Ethereum, right now the transaction costs are bizarre! Now they’re all doing arts and crafts there to get those down with rollups. And then all these complicated systems are being implemented to protect privacy. Just try to manage zero knowledge proofs…”

The latter also has a lot to do with legal issues, such as when buying products and problems with them. Smith explains that such issues call for receipts, for a receipt. “It’s not called key event receipt infrastructure for nothing,” he says. “The basic idea is that agreements are made with receipts that are verifiable. That way, both parties have a legal recourse.”

So it all comes across as quite complex….

“Yet self sovereign identity is relatively simple. The problem is that it comes across as complex. People hear the word ‘blockchain’ and they shut down because they think it’s a big black box. With KERI, I just explained everything down to the fundamentals. Those fundamentals require a little bit of knowledge about cryptography and a little bit about software and a little bit about consensus algorithms, but it’s not remotely as complex as most blockchain systems that are supposed to provide SSI.”

Smith gets up to speed and pulls out NFTs. He mentions the complicated terms of use for the platforms you can get the NFTs from, but ultimately you can get thrown off a platform just like that. “You basically rent an NFT from such a platform, you don’t own anything. You simply don’t need a blockchain for an NFT. It’s just a chain of custody. It’s not much different than the key state. If you have an identifier and you embed it in a hash of a self certified identifier with a key state, then I can verify the origin of the NFT.  After all, an NFT is nothing but an identifier. If I want to transfer ownership to someone else, I simply do a key rotation.”

And the privacy issue?

Authenticity is Smith’s number one most important component. Confidentiality follows immediately and privacy is the least important of the three in his eyes. He calls this PAC: Privacy, Authenticity and Confidentiality. You can have two of the three at a high level. According to Smith, privacy is always the weak point. It’s always difficult to keep protecting that. If you want to jump through too many hoops to do that, you make it impossible. “To protect my privacy now, that’s not that hard. To protect that information in ten years’ time is very difficult. That’s why I structurally choose strong authenticity and slightly less strong privacy protection. When I deal with people, I already lose a bit of privacy. So if I want to protect that forever, I have to go sit on an island, alone. What matters is that I don’t want to be abused by third parties. If I engage with a party, I don’t want a third party to be able to misuse my data. I share information with a party in order to do an activity together, for that party to do that, they need to know certain things about me. I have to be able to trust them and they have to trust me, very specifically for the transaction we are entering into. Now that relationship is structurally abused by third parties. Parties who don’t need to know anything about our relationship. Confidentiality is good enough to prevent third party exploitation. 

The point is to be used, not to use the latest, coolest technique that is also very difficult to implement properly. That’s the principle of KERI: solve a problem in the real world with the minimum techniques needed. The dumber the technology, but still sufficient to solve the problem, the better. ‘Dumb technology’ is freely available, understandable to everyone and easy to implement. In our case: just hashes and digital signature.

With many thanks to Henk van Cann for his expertise and invaluable help in writing this article.

Cryptovaluta voor dummies 2de editie

Cryptovaluta voor dummies, vernieuwde versie

Hij was al een tijdje uit, maar officieel nog niet leverbaar (want eerst moest de vorige batch uitverkocht zijn). Inmiddels is ie er echt: de geüpdatete versie van Cryptovaluta voor dummies, de 2de editie. Hierin ook aandacht voor het Bitcoin Lightning-netwerk en hoe dat dan werkt met die nodes en die kanalen… Je hoeft het allemaal niet te weten om het te gebruiken, maar het is echt leuk!

Dan natuurlijk nog het stukje Web3 (of web 3.0) en NFT’s. In mijn ogen terecht verguisd de afgelopen tijd, want er werd weer veel te veel met dollartekens naar gekeken en niet over nagedacht. Het geluk van een zogenaamde ‘bear market’, de tijd dat de koers van aandelen of cryptovaluta laag staat, is dat er eindelijk weer rust is verder te ontwikkelen. Het grootste deel van de NFT-projecten van de afgelopen 2 jaar zal spoedig het afvoerputje vinden, maar er blijft altijd wat liggen dat uit kan groeien tot iets moois.

De tijd om je in te lezen is dus NU en niet als de markt weer oververhit raakt :)

Cryptovaluta voor dummies 2de editie
Japan automaten

IJskoffie

Mijn liefde voor de koele drank begon in Japan. Ongezoet. Puur. Bitter. Zurig. Afhankelijk van het merk en de kwaliteit van de koffie natuurlijk. Eerst blikjes uit een van de ontelbare, altijd werkende automaten die Japan rijk is, later ook in koffiebarretjes in landen als Taiwan. Een heel enkele keer mocht je in Nederland zo’n blikje ontwaren van ongezoete koffie van een van de bekende merken uit Korea of Japan. Natuurlijk alleen in speciaalzaken en slechts eenmalig. 

Ergens op de Kumano Kodo-route

Koude koffie. Langzaam zag je het spul steeds vaker verschijnen in de schappen van de supermarkten en tankstationboutiques. Alleen altijd een gezoete variant met melk(achtig) spul. Eigenlijk hetzelfde probleem als met ijsthee. In Nederland altijd met suiker of een nog viezer smakende vervanger. Waarom is het onmogelijk om een ongezoete ijskoffie te krijgen? 

In etablissementen die ijskoffie serveren in Nederland is het structureel: iets van melk met zoetige stoffen uit onbestemde flessen. Als je eentje zonder wil, kijken ze je raar aan. ‘Gewoon een espresso, blokjes ijs erbij en ik ben blij’ zeg ik dan. Ze doen het hoor, maar het gaat niet echt van harte.

Een van de bekendste koffietentmerken ter wereld verkoopt zijn gekoelde gezoete waar ook graag hier. Je zou toch denken dat… En wat blijkt: aan de andere kant van de plas, in het land van herkomst, hebben ze het wel. Gewoon in flessen van bijna anderhalve liter of 48 FL OZ. Met hun bizarre maatsysteem. Maar goed, bizar of niet, elke supermarkt heeft ze in de schappen staan. Gekoeld en klaar om mee te nemen. Ideaal en ook nog in verschillende kwaliteiten en dito prijzen. 

Ja, zul je nu zeggen, in Nederland kun je ook best her en der ijskoffie krijgen, ingeblikt of in kleine flesjes. Maar dat is vrijwel altijd online en vaak met bergen extra cafeïne als energydrink of zo exclusief dat je er 10 pakken filtermaling van redelijke kwaliteit van kunt kopen en zelf zo honderden liters koffie of ijskoffie kunt maken.. Heel makkelijk. Gewoon zetten, koelkast, blokje ijs en klaar.

Nieuw boek: Ensie Crypto Encyclopedie

Nieuw boek: Ensie Crypto Encyclopedie

Cryptovaluta en aanverwante zaken komen vaak in het nieuws. Vaak klopt niet veel van de berichtgeving. Een fout is zo gemaakt. Het is ook lastig, zo’n nieuwe taal. Nieuwe woorden, andere ideeën. Voor zij die ingevoerd zijn en al jaren meelopen lijkt dit soms raar. Maar dingen hebben tijd nodig om te groeien. Weten we nog dat internet langzaam begon door te dringen tot het grote publiek na jaren een verborgen bestaan te hebben gehad binnen de muren van universiteiten? Een zin als ‘even een filmpje streamen’ had in 1995 vrijwel niemand begrepen. Het kon praktisch ook niet trouwens. Wat wel kon was een e-mail sturen of een webpagina bezoeken. Hoe moest je dat toen uitleggen aan leken? En ook gevorderde gebruikers raakten vaak met jargon in de knoop.

Uiteindelijk gaat het allemaal om taal. Taal leeft. Oude woorden raken in vergetelheid. Nieuwe termen verdringen ze soms onnodig. In geval van bitcoingerelateerde zaken gaat het om veel combinaties van oude(re) technieken en nieuwe toepassingen daarvan. Toepassingen die eerst niet buiten de kamers van cryptografen, speltheoreten en andere minder bekende onderzoeksgebieden kwamen. Daar was het jargon geen probleem. Dat veranderde. Nu ineens was het nodig om ingewikkelde termen te versimpelen voor het grote publiek met de nodige kleine en grote fouten in dergelijke hertalingen.

Daarom is een naslagwerk zo handig. Een encyclopedie zo u wilt. En ook nog eens heel mooi vormgegeven met harde kaft! En een woord vooraf door de in Nederland wereldberoemde gebroeders Slagter. Bert en Peter, dank!

Ook veel dank aan Viktor Baltus die de illustraties verzorgde en de prachtige uitwerking van de omslag met het verborgen bericht uit het eerste blok van de bitcoinblockchain, of het Genesis-blok. Dit kan natuurlijk niet zonder de hulp van iemand die het ook het boek zelf vormgeeft, Valerie Maas.

Als laatste de meelezers, onder andere van de Blockdam-groep, een Meetup-groep die wekelijks samenkomt in de Amsterdamse Beurs van Berlage. Heren, ja, alleen heren, dank voor de geestelijke ondersteuning en het af en toe meelezen. Het echte meeleeswerk gebeurde uiteindelijk door Marnix Schoorel, een bekende uit de bitcoincommunity.

Een encyclopedie is een mooie vorm van kennisoverdracht. Het moet beknopt zijn en begrijpelijk. Ik hoop dat in ieder geval duidelijk is dat in de papieren versie ‘doorklikken’ werkt met behulp van cursieve woorden in de tekst: is een woord cursief? Dan is er een lemma van!

Zie je dingen waarvan je denkt waar je vraagtekens bij stelt? Laat het weten! Ondanks de zorgvuldige checks kan er wat zijn gemist.

Bestellen of kopen? Dat kan uiteraard via je lokale (offline) boekhandel of via uitgever Ensie.nl met (lightning) BTC!

Het elektrische-fiets-wel-of-niet-dilemma

Het elektrische-fiets-wel-of-niet-dilemma

De stad zonder fiets kan ik mij niet voorstellen. Je bent in no-time van A naar B. Bijna alles is onder de twintig minuten te fietsen en je past overal tussendoor. Dit betekent dat ik vrijwel elke dag in totaal minstens zo’n dertig tot veertig minuten fiets, iets tussen de vijf en acht kilometer per ritje, dus dat maal twee. Dat doe ik vrij rap op een stadsfiets-met-terugtraprem-maar-wel-met-snel-verzet (ik meen 15 in plaats van 16 tandjes achter, dan ga je nét iets sneller dan de rest). Ander voordeel is dat ik niet van sport hou en daar dus praktisch niet aan hoef te denken, fietsen en een verder vrij actieve levensstijl doet zijn werk.

Soms fiets ik verder. Binnen de ring van Amsterdam, maar wel bijna de maximale afstand. Zo’n veertig minuten enkele reis, 35 met alle stoplichten op groen en wind in de rug. Eigenlijk net niet prettig met een versnellingsloze stadsfiets, zeker als je ook nog te veel spullen meesleept op je rug en een onhandig opgehangen tas aan je stuur. Het is niet onoverkomelijk voor een keertje, maar als het dan een paar keer per week wordt. Twijfel. Als het ook nog stevig waait, dan is de lol er snel af.

“Neem een elektrische fiets” zeggen mensen dan. Vaak heb ik eraan getwijfeld, tot ik onlangs vijf minuten op zo’n ding zat. Dat ging wel heel erg makkelijk… zoefvvv… en je bent de brug op. De tegenwind lijkt niet te bestaan. Geniaal. Heerlijk zou ik het zelfs willen noemen. Het gemak. Je ziet jezelf probleemloos 30 kilometer fietsen naar oorden waar je anders OV of een auto naartoe zou nemen. Aan de andere kant doe ik dat net zo makkelijk op de racefiets, die heeft alleen weer andere nadelen. 

Beweeg je eigenlijk wel met zo’n elektrisch apparaat? Daar ben ik nog steeds niet helemaal uit. Sommige ervaren e-bike-berijders zeggen dat het er inderdaad voor zorgt dat je alsnog naar de sportschool moet. Anderen zeggen dat je de trapondersteuning gewoon niet zo hoog moet zetten. Allen zijn het er wel over eens: je beweegt minder. 

Een bijna duivels dilemma, al is het vooral een luxeprobleem. En geld, gratis zijn ze over het algemeen niet.

Hoog tijd eens bij een fietsenmaker naar binnen te stappen, gespecialiseerd in elektrische fietsen en prachtige supersnelle ‘gewone’ fietsen. “Moet ie altijd buiten staan?” vraagt hij, om vervolgens zelf het antwoord al te geven. “Ja zeker hè.”

“Eh, ja inderdaad”, antwoord ik. “Even naar boven tillen is geen optie, behalve als je een keer langer weg bent misschien.” Ik ken mensen in huizen met tuinen en zo, die hebben dan én een racefiets én een gewone fiets (vaak met versnellingen) én een elektrische voor de lange afstand naar de stad of wat dan ook. Dat is voor mij als stadsbewoner op 3-hoog toch anders. Eens in de zoveel tijd sleep ik, niet geheel van harte, mijn racefiets naar beneden. De man van de fietsenwinkel is duidelijk: “Elektrische fietsen zijn niet heel goed in altijd buiten staan. Eigenlijk zijn ze daar niet voor gemaakt.” Ook niet echt een aanbeveling. Ik opper nog Vanmoof, de fiets die ik in de 2011-versie nog steeds rij zonder elektrieke hulpmotor. Die vindt hij eigenlijk maar niks, al worden ze wel langzaam een stukje beter volgens hem. Vooral mijn fiets is totaal uit verhouding. Tja, klopt ook wel, mijn houding is wel wat krommig. Als ik op een fiets zou fietsen met versnellingen en een goede houding, zou ik volgens hem ook helemaal geen elektrische ondersteuning nodig hebben. Omdat ik soms racefiets, weet ik dat dit zomaar eens waar zou kunnen zijn.

Stel, ik zou een tweede fiets overwegen, elektrisch of sport-zonder-elektromotor,dan moet die ook beneden in het rek. Naast de vraag: ‘houdt ie het dan ook jaren uit’? Is het ook een beetje aso, het is hier immers nogal vol in de rekken, tel daar een paar van die onuitstaanbare fietskratten bij op en er past geen fiets meer bij. Dan de gewone stadsfiets eruit? eh, nee, liever niet. En ook steeds dat zeurende stemmetje in mijn achterhoofd over die onontbeerlijke beweging waardoor ik niet hoef te sporten. Een bijna calvinistische luiheidsangst grijpt me aan. Lastig, ik ben van alles, maar religieus kun je me niet noemen. 

Misschien moet ik het probleem anders bekijken. Benoem waar het om gaat: langeafstandsvervoer per fiets binnen de ring van Amsterdam. Dit betekent: vrijwel alleen maar stadswegen, geen lange afstanden waar je goed kunt doortrappen. Veel slecht wegdek, veel wegafsluitingen, veel hobbels. Misschien wel ideaal met een e-bike in verband met optrekken. Een paar kilometer is wel goed genoeg voor hogere snelheid, maar is dat voldoende? Wat rechtvaardigt dat ik een batterij voor mijn gemak moet laten maken om daarmee iets lichter vooruit te komen dan nu? Draag ik zelf niet ineens bij aan iets waar ik een beetje een hekel aan heb? Die vermaledijde snelle e-bikers met als summum-van-haat mijnerzijds de fatbikes? Is er niet een betere oplossing? Gewoon een goede fiets mét versnellingen? Dan blijf je ongemerkt aan je conditie wekken en zul je waarschijnlijk comfortabeler fietsen dan ik nu doe op die 12 jaar oude Vanmoof met enkel (maar snel) verzet.

Inmiddels weer het voorbagagedragertje erop gezet, geheel vergeten dat die nog ergens lag

Begrijp me overigens niet verkeerd, ik denk dat op veel plekken in de wereld e-bikes ideaal zijn. Toen ik in San Francisco ooit op een motorloze huurfiets die bergen in die stad op probeerde te fietsen begreep ik dat mensen op veel plekken op deze wereld echt pas gaan fietsen als ze trapondersteuning hebben. Stuk beter dan de auto. Maar die gebruik ik nu ook al niet voor ritten binnen de stad (daarbuiten ook nauwelijks trouwens).

Lijkt het er nu op dat ik mijzelf toch naar een volledig door menskracht voortbewogen fiets toe beredeneerd heb? Je zou het eigenlijk gewoon eens willen proberen, maar ik zie niet helemaal gebeuren dat ik even een paar fietsen voor de deur zet om dat ook daadwerkelijk te doen. Fietstests van organisaties als de ANWB en Consumentenbond lijken zich alleen maar te richten op oude van dagen, dus daar heb je ook niks aan. Wat wil ik eigenlijk? Oh ja, daar begon ik mee. Ik wil: blijven bewegen en toch comfortabeler fietsen. Daarnaast wil ik ook met minder problemen veel meuk meeslepen, zonder dat je een bakfiets nodig hebt. Maar een fietskrat is uit den boze omdat het een ruimtevreter is in de stad. Een rugtas is prima, maar als het warm is zweet je je de pleuris. Het idee van die ouwe Vanmooffiets van mij was ooit dat het een perfecte stadsfiets zou zijn, nou ja, aangezien ik hem al bijna 12 jaar gebruik laat wel zien dat ie dat wel is. Toch zou ik opteren voor een nieuw soort stadsfiets, eentje die nét iets meer kan maar wel in elk fietsenrek past. Zelf ontwerpen dan maar?

USB-C en laptopladen

USB-C en laptopladen

Ondanks dat USB-C al een tijdje bestaat, blijft het een groot moeras als het gaat om duidelijkheid. Ik kocht inmiddels weer bijna een jaar geleden mijn nieuwe laptop (zie review op Tweakers) en was blij dat ik eindelijk van mijn laadkabels af zou kunnen, want: USB-C-laden! Geen gedoe meer, toch?

Nee, helaas. Het bleek dat een Intel H-processor (in dit geval een Core i7 11370h) minimaal 90-watt aan laadvermogen vereist via USB-C. Wist ik niet, wist niemand niet. Staat nergens. Ik kan het ook niet meer terugvinden trouwens, alleen de tekst van mijn heen-en-weer-mailen met een Tweakers-redacteur over het aangeven van minimale USB-C-power-output van monitoren vlak nadat ik had uitgevonden waarom USB-C-laden niet werkt met een 65-watt Anker-lader en wel met een 95-watt HP-lader (je moet ook altijd alles annoteren blijkt maar weer).

Met die kennis in het achterhoofd kocht ik een Rebelcell Power Rebel 48K Powerbank. Capaciteit: maximaal 153.6Wh. Mooi dacht ik. Maar nee, het blijkt anders te liggen: de USB-C-output is maximaal 20,3 volt bij 3 ampère, ofwel: 60,9 watt. Te weinig, en inderdaad: laden als de laptop aanstaat werkt niet.

Gelukkig kwam ik er vandaag achter dat het wel werkt als de laptop in stand-by of uit staat. Schijnt ook bij nog lagere wattages te werken, dus dat is goed om in het achterhoofd te houden.

Krijn Soeteman Auteur ENSIE

Nieuw boek in de maak: Crypto Encyclopedie

Sinds medio 2021 ben ik bezig met een nieuw boek rond cryptovaluta en dan met name Bitcoin. Het boek behandelt uiteraard ook andere systemen en over het algemeen fungeert Ethereum dan als voorbeeldcryptovaluta. Het boek komt ergens in de komende tijd uit, wanneer precies durf ik nog niet te zeggen, al kan er al wel besteld worden via de uitgever Ensie.

Het is geen ‘gewoon’ boek, maar het is een encyclopedie, een naslagwerk voor als je het even niet meer weet.

In zo’n 200 lemma’s, variërend van waarom er ooit in de verre toekomst bijna 21 miljoen bitcoins zouden moeten zijn tot de zilverstandaard, scheer ik over allerlei termen die op zich kunnen staan, maar vrijwel altijd onderdeel zijn van grotere systemen.

Is een boek over zo’n onderwerp ooit ‘af’? Ja, gelukkig wel. Uiteraard zullen er zaken veranderen in de toekomst, maar de basis van bitcoin en daarmee ook veel andere cryptovaluta is gelukkig weinig aan écht grote verandering onderhevig waardoor de basis niet meer zou kloppen.

Als het uiteindelijk echt uit is, zal ik zorgen dat het boek in ieder geval hier met (lightning)-bitcoins te krijgen is!

De kunst van het nadenken of hoe je karton tot handzame stukjes kunt verwerken

Men neme een moment om de doosvorm te bekijken om te weten hoe het karton bij elkaar gehouden wordt. Is dit a) met plakband? b) met lijm? In geval a: men neme een mes of ander scherp voorwerp en snijdt het plakband door. In geval b: men trekke de doos met de handen bij de plakranden los. Vervolgens bekijkt men het totale formaat en of dit wel of niet goed in de opening van een papier- en kartoncontainer past. Past dit niet goed? Dan maakt men het geheel kleiner door c) vouwen of d) scheuren, knippen of snijden in kleinere stukken. Tijdens het in een container plaatsen van het goed, let men op of het geheel inderdaad goed naar beneden valt. Is dit niet het geval, helpt de verpakkingsmateriaalweggooier het geheel een handje door een combinatie van noeste hersengymnastiek, logisch nadenken en uiteindelijk een korte fysieke handeling om het karton de weg naar beneden te helpen vinden.

Dat waren verdomd veel woorden voor iets heel erg simpels, althans op het eerste gezicht. Hoe vaak is het niet het geval dat de uitpuilende papiercontainer met wat duwen van de voet in de bovenste opening ineens helemaal leeg blijkt te zijn? Vaak. Heel vaak. Net weer een grote lading naar beneden geduwd. Ding verder praktisch helemaal leeg. Gelukkig is het weer zover nu ik een uur later naar buiten kijk: iemand heeft in de onderste zogenaamde ‘kartonklep’ het een en ander naar binnen geduwd en blijkbaar besloten dat het niet meer past. Deze ouwe achter het raam zittende man weet vrij zeker dat dit niet het geval kan zijn (update na schrijven van dit hele verhaal: iemand anders heeft de verleiding niet kunnen weerstaan en het probleem opgelost).

Je zou iedereen verplicht op stage kunnen sturen in een winkel of andere omgeving waar veel met dozen gewerkt wordt om te leren hoe je makkelijk een doos vouwt of uit elkaar haalt. Maar come on, het is echt geen rocket science. Het is gewoon ultieme luiheid en een totaal onbenul als het gaat om het woordje ‘samenleving’.

Het is werkelijk bijzonder om te zien hoe mensen die probleemloos duizenden euro’s voor een joekel van een tv of een elektrische fiets neertellen, die dingen in grote dozen aan de deur afgeleverd krijgen en daarna de doos achteloos op straat slingeren, het liefst voor de bak zonder enige moeite om het erin te krijgen. Als er adressen opstaan, kun je er nog langsgaan en het aldaar voor de deur zetten of aanbellen en eens zien wat voor vlees je eigenlijk in je buurtkuip hebt.

De grote vraag die blijft staan is, waar komt dit gedrag vandaan? Hoe kan het dat niemand verantwoordelijkheid neemt voor het stukje stad waar men woont? En zelfs de mensen die dat wel doen, lijken op dat vlak zeer onverschillig als het om de papiercontainer gaat.

Tot een paar jaar geleden zat er een klein eetcafé vlak naast onze lokale vuilnisbelt. Dat scheelde, want de eigenaar hield structureel een oogje in het zeil. Nadat hij door constant personeelstekort besloot te stoppen, kwam er een 100-in-een-dozijn-koffietent met verder vriendelijk personeel. Het is alleen niet hún tent en hoe de omgeving eruit ziet lijkt ze weinig te interesseren.

Is dit niet anders op te lossen? Je zou schijnoplossingen kunnen gaan gebruiken, zoals vaker schoonmaakwagentjes langssturen of een soort van flitsbedrijf beginnen met een naam waar iets als carton removers in verwerkt zit om het direct lekker internationaal te maken, voor je het weet heb je een unicorn-status.

De rot zit vermoedelijk veel dieper. We weten ons geen raad met de hoeveelheid spullen die we steeds maar willen hebben. We zijn totaal overstuur. Nadenken hoeft bijna nooit meer, apps doen het wel voor je. Je hoeft niets meer zelf te kunnen, laat staan een stukje karton vouwen of kleiner maken. Je zou d’r bijna een professional voor laten langskomen, inclusief handtekeningen om eventuele liabilties af te kopen, ook wel aansprakelijkheid in het Nederlands.

Iets meer samen. Dat zou fijn zijn. En ja, ik geef toe dat het niet heel makkelijk gemaakt wordt met dat afstand houden…